Wacław Dudek
Biografia
Wacław Dudek urodził się 9 kwietnia 1917 roku w Opocznie jako trzecie z czworga dzieci Wincentego i Feliksy z domu Czernic. Po ukończeniu szkoły podstawowej w Tomaszowie Mazowieckim (budynek dzisiejszej filii Uniwersytetu Łódzkiego) oraz Gimnazjum Realnego Matematyczno-Przyrodniczego rozpoczął w 1937 r. naukę w Szkole Podchorążych Rezerwy Artylerii we Włodzimierzu Wołyńskim, a następnie w Oficerskiej Szkole Artylerii Przeciwlotniczej w Trauguttowie koło Brześcia nad Bugiem.
1 września 1939 r. otrzymał awans na stopień podporucznika i brał czynny udział w kampanii wrześniowej. W baterii artylerii przeciwlotniczej brał udział w obronie kraju i został odznaczony za odparcie ataku Luftwaffena na stację kolejową Brześć nad Bugiem. 16 września w Krzemieńcu, na podstawie rozkazu Dowódcy Obrony Przeciwlotniczej Kraju, odznaczony Krzyżem Walecznych.
Po klęsce wrześniowej przeszedł granicę polsko-węgierską i dostał się do obozu internowania w Nagykanizsie. Stamtąd przedostał się przez Jugosłavię na Zachód i dołączył do tworzącej się polskiej armii we Francji. We Francji służył w Zgrupowaniu Artylerii Przeciwlotniczej, w składzie baterii broniącej portu St. Nazaire. Po kapitulacji Francji, w czerwcu 1940 r., ewakuowany do Wielkiej Brytanii. Jako ochotnik służył w obsłudze pociągów pancernych, które jako pierwsze miały spotkać inwazyjne oddziały niemieckie. Po pewnym czasie skierowany do Ośrodka Artylerii Przeciwlotniczej w Szkocji, gdzie służył w oddziałach osłaniających od niemieckich nalotów port Dundee.
W 1941 r. awansował na stopień porucznika. W czerwcu 1942 r., wraz z utworzeniem 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej Lekkiej, wchodzącego w skład 1 Dywizji Pancernej, otrzymał przydział do pułku na stanowisko dowódcy 1 baterii. Na tym stanowisku wszedł do działań w Normandii, gdzie jego bateria wyróżniała się; zniszczyła trzy samochody pancerne stanowiące szpicę oddziałów niemieckich, podczas operacji w okolicach Falaise. Za działalność bojową i czyny wybitnego męstwa odznaczony Krzyżem Srebrnym Orderu Wojskowego Virtuti Militari oraz Krzyżem Walecznych. Po działaniach pod Falaise, po reorganizacji pułku, 25 września 1944 r. został adiutantem dowódcy 1 Pułku Artylerii Przeciwlotniczej. Był w gronie oficerów, którym przysługiwało prawo noszenia Odznaki Pułkowej. Brał udział w wyzwalaniu przez 1 Dywizję Pancerną Belgii i Holandii. W okolicy miasta L’Abeele na pograniczu francusko-belgijskim atakował wraz z 3 żołnierzami i partyzantami maquis dużą grupę niemieckich żołnierzy; po zdecydowanym ataku i strzelaninie pojmał i przekazał następnie żołnierzom kanadyjskim 36 jeńców niemieckich, w tym 2 oficerów. W styczniu 1945 r. awansował do kapitana, a już po zakończeniu działań wojennych do stopnia majora.
Po demobilizacji osiedlił się w Londynie, w dzielnicy Ealing, zawarł związek małżeński z Czesławą z domu Kozak, mieli dwoje dzieci: Annę Bogumiłę i Krzysztofa. Na emigracji wykonywał zawód zegarmistrza. Był jednym z organizatorów środowiska polskiego, parafii pw. NMP Matki Kościoła i Szkoły Sobotniej dla dzieci. W latach 1973–1979 pełnił funkcję wiceprezesa Związku Artylerii Przeciwlotniczej. Zmarł 6 marca 1981 r.; pochowany został na cmentarzu Gunnersburry. 12 sierpnia 1981 r. wdowa po mjr Wacławie Dudku przekazała mundur, odznaczenia i dokumenty wojskowe zmarłego męża do zbiorów Muzeum w Tomaszowie Mazowieckim.